Wanneer je aan Turkije denkt, denk je waarschijnlijk aan grote all in hotels, afdingen op grote markten en drukke steden. Ik vertel je graag over een andere kant van Turkije: die van mijn schoonfamilie op het Turkse platteland. Een prachtig dorpje zoals er vele te vinden zijn in Turkije.
Ik leerde mijn man Ahmet kennen in een hotel in Antalya. Heel cliché, hij werkte aan de receptie, ik was daar als toerist. We hielden achteraf contact via MSN (jaja, de goeie ouwe tijd) en ondertussen wonen we in België, zijn we twaalf jaar getrouwd en hebben we twee prachtige kinderen.
Het dorp in Denizli
Mijn man groeide op in een klein dorpje in de provincie Denizli. Een prachtige plek. Toen ik het dorp voor de eerste keer bezocht leek het wel alsof ik in een andere wereld beland was. De huizen gemaakt van grote stenen, de kippen lopen er vrij rond en er was toen nog geen asfaltering.
Ik was dan ook heel blij dat we er dit jaar voor het eerst op bezoek konden gaan met onze kinderen. Normaal ontmoeten we mijn schoonfamilie elk jaar in Antalya. Met twee kleintjes zag ik het niet zitten om na een vlucht nog eens +- zes uur onderweg te zijn. Maar nu de kinderen wat groter zijn, gaat dat allemaal wat gemakkelijker.
Handen kussen
Toen ik het dorp als zestienjarige voor het eerst bezocht vond ik het heel fijn om alle tradities in het dorp mee te maken. Ik maakte er het huwelijk van mijn schoonzus mee en mocht mee thee, turks fruit en cologne uitdelen aan de gasten die de dagen voor het huwelijk langskwamen. Ahmet ging me bij het begroeten van de gasten altijd voor, zodat ik wist wiens had ik wel of niet moest kussen. Er zit een heel systeem achter.
Het was heel fijn om te zien hoeveel sociaal contact er was tussen de inwoners van het dorp. Iedereen kent er iedereen en als er een onbekende auto door het dorp reed, had iedereen het gezien. Geweldig.
Alles zelfgemaakt
In het dorp ga je niet zomaar naar de supermarkt. Er is een kleine bakal, een soort van kruidenierszaak. Wil je naar een kleine supermarkt, moet je een goed halfuur rijden. En voor een grote supermarkt ben je ongeveer een uur onderweg. Voor ons is het een heel gedoe om iets zelf te maken wat je in de supermarkt kan kopen, maar daar was het dus net andersom. Bijna alles wat op tafel komt is zelfgemaakt: brood, zelf geteelde groenten, vlees van eigen dieren (vlees wordt heel zelden gegeten in de dorpen), fruit van eigen bomen, melk en eieren van de eigen dieren, zelfgemaakte kaas en yoghurt, …
Ons trouwfeest
Toen wij twaalf jaar geleden trouwden, hebben we uiteraard ook een feest in het dorp gegeven. Op een soort van middenplein met een dj erbij. En niemand die klaagt, want het hele dorp is natuurlijk uitgenodigd. We hebben een hele avond gedanst – in rondjes, zoals het hoort. Het was geweldig.
Een heel ander leven
Het was heel mooi om kennis te mogen maken met mijn schoonfamilie en hun heel andere leven. Ik ben er ook heel dankbaar om dat er altijd zoveel wederzijds respect was en is. Want we komen van heel verschillende achtergronden en toch probeert niemand iemand te veranderen of te vertellen hoe je je leven leven moet.
Het dorp loopt ondertussen stilaan leeg, ook mijn schoonouders wonen nu op een appartement in een nabijgelegen stadje. Zo gaat dat. Onze kinderen vonden het in elk geval erg leuk om er op bezoek te gaan. Ik ben heel blij dat ze gezien hebben waar hun vader opgegroeid is en hoop zeker nog eens terug te gaan als ze weer wat ouder zijn.
Dit dorp wordt waarschijnlijk niet jouw reisbestemming. Ik vond het dit keer vooral fijn om eens over mijn band met Turkije te schrijven. Je vindt hier meer reistips voor jouw volgende vakantie.
